History - Schoolproject-Uganda

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

History

Introduction

It started in October 2009 when we decide to make a round tour through Uganda.
The reactions were different when we told friends that we wanted to make a tour through Uganda, we wanted to visit the mountain gorillas and learn about the country. Most people thought it was a scary idea. Nevertheless, many people thought that the trip was very exciting. And to be honest Uganda is not the first country you think of when you want to go and visit Africa. Being able to visit the mountain gorillas certainly played a role. Of course, the mountain gorillas are not the only attraction in Uganda. We found out that Uganda has to offer many other things.

Beautiful parks, waterfalls, tropical jungle etc. Enough to spend more than three weeks. Our guide Gerald picked us up at the airport. A great man, open, full of humor and with a very big heart. The first few days are filled with long driving days and visiting the beautiful national parks. Gerald takes us off the beaten path, he introduces us to Uganda, the people of Uganda and how they live. We visit small villages where children stare at you first and worry a little. The ice is broken when showing them the pictures we take. Long live the digital camera. The people we meet are almost without exception friendly and hospitable.

In oktober 2009 begonnen we met zijn vieren aan onze rondreis door Oeganda.
De reacties waren heel uiteenlopend toen we vertelden dat we graag een rondreis wilden maken door Oeganda, de berggorilla’s wilden gaan bezoeken en het land leren kennen. De meeste mensen vonden het toch een eng idee. Toch vonden ook veel mensen het heel spannend wat we gingen doen. Oeganda is niet het eerste land waar je aan denkt als je naar Afrika wilt, maar na bezoeken aan andere Afrikaanse landen, wilden we nu ook wel eens naar Oeganda. Het kunnen bezoeken van de berggorilla’s heeft zeker meegespeeld. Voordat deze dieren helemaal niet meer bestaan, wilden we ze tochgraag zien. Natuurlijk zijn de berggorilla’s niet de enige attractie in Oeganda. Tijdens de voorbereidingen kwamen we er achter dat Oeganda ook heel veel andere dingen te bieden heeft.

Prachtige natuurparken, watervallen, tropisch oerwoud etc. Genoeg om er ruim drie weken door te brengen. Onze gids Gerald pikt ons op het vliegveld op. Het klikt direct. Een geweldige man, open, vol humor en met een heel groot hart zoals de komende weken zou blijken De eerste dagen worden gevuld met kilometers maken en prachtige natuurparken bezoeken. Gerald neemt ons mee weg van de gebaande paden, hij laat ons kennismaken met Oeganda, de mensen van Oeganda en hoe zij leven. We bezoeken kleine dorpen, waar kinderen je aanstaren en eerst een beetje bang zijn. Het ijs wordt gebroken door ze de gemaakte foto’s te laten zien. Lang leve het digitale tijdperk. De mensen die we ontmoeten zijn bijna zonder uitzondering vriendelijk en goedlachs.


During long walks we visit schools and hospitals and women's projects. We really admire the people who work here and can keep a school or hospital running with very few resources. You realize how good it is all settled in the Netherlands, and we take that for granted. When Gerald takes us to a school in the small town of Kitwe, our plan begins to grow. This school with about 700 pupils, has very few facilities. Well there are (paintless) classrooms and there are school desks that have know better times but that is it. They do not have electricity yet, although we see electric wires hanging from the walls. An appointment with the headmaster is and we ask him what the school really needs, what is usefull for the children, for now and in the future.
After discussion with Gerald we decide that providing electricity is not too difficult and a fairly cheap solution. We leave money behind that will be managed by Gerald. He will keep us informed on the project.

Tijdens lange wandelingen bezoeken we scholen en ziekenhuizen en vrouwenprojecten. We hebben echt bewondering voor de mensen die hier werken en met heel weinig middelen toch een school of een ziekenhuis draaiend kunnen houden.Het maakt echt heel veel indruk op ons. Als je dan ’s-avonds achter een koud biertje zit komen de gesprekken als snel op al deze dingen die we de afgelopen dagen gezien hebben. Je realiseert hoe goed het hier in Nederland allemaal geregeld is, en dat we dat vanzelfsprekend vinden. Als Gerald ons meeneemt naar een school in het kleine plaatsje Kitwe, waar voor ons door de leerlingen prachtig gezongen en gedanst wordt, begint ons plannetje te groeien.Deze school met zo’n 700 leerlingen, heeft weinig faciliteiten. Goed er zijn (verveloze) lokalen en er zijn (haveloze) schoolbanken maar daar houdt het dan ook op. Elektriciteit hebben ze hier niet, alhoewel we hier en daar uit de muren wel elektriciteitsdraden zien komen. We maken een afspraak met de hoofdmeester en vragen hem wat de school nu echt goed zou kunnen gebruiken, waar kunnen alle kinderen, nu en in de toekomst, hun voordeel mee doen. Een aantal opties passeren de revue, maar wij blijven toch hangen bij de elektriciteit. Na overleg met Gerald blijkt dit een goede, niet al te moeilijke en redelijk goedkope oplossing.We besluiten geld achter te laten De eerste € 400 zullen door Gerald beheerd worden. Hij zal e.e.a. in Oeganda in goede banen leiden en ons op de hoogte houden van het project.



Back in the Netherlands we thought that we never  would hear anything from the school again. But after several weeks of silence, we got the message that our electricity project has started. In August 2010, we got the message that the project is completed and we are invited to come and see. We changed our holiday plans and in November we went back to Uganda. The welcome was overwhelming. Again there is a small party organized by the school, invitees and schoolchildren. Some classrooms and the office of the headmaster are now equipped with electricity. Now children can also study in the evening. We got an extensive tour of the school complex and our conclusion is  that there is a lot more needed. It's worse than we initially thought. Some classrooms are so bad that they can not be renovated but should be demolished. There is no kitchen to prepare the meals for the children. The gutters, that ensure the water supply are in a bad condition. The library is also in a bad  condition and there are not much learning materials.
We want to help, but where do we start ?!
After much discussion we decide, in consultation with the headmaster and Gerald that building a new kitchen is a good start. Gerald has offered this time to be our "projectleader".
Our eyes and ears in Uganda.


Terug in Nederland denk je, zullen we hier ooit nog iets van horen. Een beetje twijfel bekruipt ons wel. Maar na een aantal weken stilte krijgen we het bericht dat ons elektriciteitsproject is gestart.In augustus 2010 krijgen we te horen dat het project klaar is en dat we uitgenodigd zijn om te komen kijken.De vakantieplannen worden gewijzigd en in november vertrekken we met zijn vieren weer naar Oeganda.De ontvangst is overweldigend. Opnieuw is er een klein feestje verzorgd door de schoolleiding, hoogwaardigheids-bekleders en de schoolkinderen. De overblijflokalen en het kantoor van de hoofdmeester zijn inmiddels voorzien van licht. Nu kunnen de kinderen ook ’s avonds met hun neus in de boeken. We krijgen een uitgebreide rondleiding over het schoolcomplex en komen tot de conclusie dat er heel veel meer nodig is. Het is nog erger dan we in eerste instantie gedacht hebben.Sommige lokalen zijn er zo slecht aan toe dat ze niet meer gerenoveerd kunnen worden maar afgebroken moeten worden. Er is geen keuken om de maaltijden te bereiden voor de kinderen die de gehele week op school blijven. De watergoten, die voor de watervoorziening moeten zorgen, hangen er troosteloos bij. De bibliotheek stelt niets voor en er zijn veel te weinig leermiddelen.
We willen graag helpen, maar waar moet je beginnen?!
Na veel wikken en wegen besluiten we, in overleg met de hoofdmeester en Gerald dat een keuken een goede start is. Gerald heeft aangeboden om ook deze keer onze “projectleider” te zijn.
Onze ogen en oren in Oeganda.


 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu